صحبت درباره وزن، ظاهر و تصویر بدنی با کودکان می تواند پیچیده باشد؛ به ویژه در دوره ای که شبکه های اجتماعی و رسانه ها دائما درباره ظاهر و تغییرات بدنی افراد مشهور صحبت می کنند. کارشناسان معتقدند واکنش والدین به این پیام ها می تواند بر نگرش کودکان نسبت به بدن خود تاثیر بگذارد.
به گزارش ماهپار، به نقل از The 19th، شارلوت مارکی، استاد روانشناسی دانشگاه راتگرز، و جسیکا ویلسون، متخصص تغذیه بالینی، راهکارهایی را برای شکل دادن به گفت وگوهای سالم تر درباره بدن و غذا پیشنهاد کرده اند.
ابتدا نگرش خودتان به بدن را بررسی کنید
شارلوت مارکی می گوید بسیاری از مادران هنگام صحبت با فرزندانشان درباره غذا و تصویر بدنی متوجه می شوند که خودشان همچنان با پیام هایی که در گذشته درباره ظاهر و وزن دریافت کرده اند، درگیر هستند.
به گفته او، برای دریافت حمایت هیچ وقت دیر نیست و این حمایت نیز فقط مختص افراد مبتلا به اختلالات خوردن نیست. گفت وگو با متخصصان مرتبط می تواند به بزرگسالان کمک کند رابطه خود با بدن و غذا را بهتر بررسی کنند.
این موضوع اهمیت زیادی دارد، زیرا کودکان تنها از توصیه های مستقیم والدین تاثیر نمی گیرند. نحوه صحبت بزرگسالان درباره بدن خود و دیگران نیز می تواند بخشی از نگرش آنها را شکل دهد.
برای صحبت درباره وزن و ظاهر مرز مشخص کنید
جسیکا ویلسون معتقد است بخشی از نگرش بزرگسالان امروزی نسبت به وزن و ظاهر، از پیام هایی سرچشمه می گیرد که نسل های قبلی به آنها منتقل کرده اند.
در چنین فضایی، صحبت والدین درباره وزن فرزندان یا تحسین لاغری برای مدت ها رفتاری عادی تلقی می شد. اثر این نگرش ممکن است همچنان در خانواده ها باقی مانده باشد و حتی در حضور کودکان نسل جدید تکرار شود.
ویلسون هنگام کار با خانواده کودکان دارای اختلالات خوردن، بر تعیین مرزهای روشن تاکید می کند. برای مثال، والدین می توانند از اعضای خانواده بخواهند در حضور کودک درباره اندازه بدن یا وزن او و دیگران اظهار نظر نکنند.
تنوع بدن ها را به رسمیت بشناسید
کودکان می توانند براساس ظاهر افراد درباره آنها برداشت هایی شکل دهند. ویلسون می گوید حتی زمانی که بزرگسالان دیدگاه خود را مستقیما بیان نمی کنند، کودکان ممکن است نگرش آنها نسبت به اندازه های مختلف بدن را تشخیص دهند.
به همین دلیل، گفت وگو درباره تنوع ظاهری افراد می تواند بخشی از آموزش کودکان درباره تفاوت های انسانی باشد.
والدین همچنین می توانند متناسب با سن کودک درباره این موضوع صحبت کنند که افراد گاهی به دلیل ویژگی های ظاهری خود با رفتارهای متفاوت یا ناعادلانه روبه رو می شوند.
تغییر بدن را بخشی طبیعی از زندگی معرفی کنید
بدن انسان در طول زندگی ثابت نمی ماند. مارکی توصیه می کند والدین هنگام توضیح تغییرات دوران بلوغ، درباره طبیعی بودن تغییر بدن در مراحل مختلف زندگی نیز صحبت کنند.
این نگاه می تواند به کودکان کمک کند انتظار نداشته باشند بدن آنها همیشه شکل و اندازه یکسانی داشته باشد.
مارکی تاکید می کند پذیرش تغییرات طبیعی ناشی از مراحل زندگی و افزایش سن، موضوعی است که بزرگسالان نیز باید آن را جدی بگیرند. از نگاه او، صحبت درباره تنوع و تغییر بدن می تواند زمینه شکل گیری نگرشی واقع بینانه تر را فراهم کند.
غذاها را به «خوب» و «بد» تقسیم نکنید
یکی دیگر از توصیه های کارشناسان این است که غذا به موضوعی اخلاقی تبدیل نشود. به جای برچسب زدن به غذاها، می توان درباره نقشی که مواد غذایی مختلف در بدن دارند صحبت کرد.
مارکی پیشنهاد می کند غذا به عنوان یکی از راه های مراقبت از خود معرفی شود؛ همان طور که فعالیت های روزمره دیگری نیز بخشی از مراقبت از بدن هستند.
ویلسون نیز توصیه می کند درباره کارکرد مواد غذایی به زبان قابل فهم صحبت شود. برای مثال، می توان توضیح داد پروتئین در ساخت عضلات نقش دارد و کربوهیدرات ها و چربی ها از منابع تامین انرژی بدن هستند. هدف این رویکرد، ایجاد رابطه ای خنثی تر با غذاست و نه ایجاد ترس یا احساس گناه درباره خوردن برخی مواد غذایی.
به جای پاسخ های کلی، سؤال بپرسید
وقتی کودکی درباره ظاهر خود اظهار نارضایتی می کند، ممکن است اولین واکنش والدین اطمینان دادن سریع به او باشد. مارکی معتقد است چنین پاسخ هایی همیشه نمی توانند دلیل اصلی نگرانی کودک را آشکار کنند.
او پیشنهاد می کند والدین ابتدا سؤال های ساده و باز مطرح کنند؛ برای مثال بپرسند چرا کودک چنین احساسی دارد یا آیا اتفاقی باعث شده درباره ظاهر خود فکر کند. این پرسش ها می توانند مشخص کنند آیا کودک حرفی از فرد دیگری شنیده، چیزی در رسانه ها دیده یا تجربه ای داشته که باعث نگرانی او شده است.
پس از آن می توان درباره تفاوت طبیعی بدن انسان ها صحبت کرد و توجه کودک را از مقایسه ظاهری به مراقبت از بدن و توانایی های آن هدایت کرد.
والدین هم می توانند اشتباه خود را اصلاح کنند
صحبت درباره موضوع پیچیده ای مانند تصویر بدنی همیشه بدون اشتباه پیش نمی رود. ممکن است والدین نیز گاهی درباره بدن خود، فرزندشان یا فرد دیگری جمله ای بگویند که بعدا متوجه نامناسب بودن آن شوند. مارکی توصیه می کند در چنین شرایطی والدین به جای نادیده گرفتن موضوع، دوباره با کودک صحبت کنند و گفته خود را اصلاح کنند.
پذیرفتن یک اشتباه می تواند به کودک نشان دهد که بزرگسالان نیز ممکن است نظر یا رفتار خود را بازبینی کنند. یک گفت وگوی نامناسب لزوما پایان ماجرا نیست و امکان بازگشت و اصلاح آن وجود دارد.
در مجموع، توصیه کارشناسان بر حذف تمرکز افراطی بر وزن و ظاهر، پذیرش تنوع و تغییر طبیعی بدن، پرهیز از ارزش گذاری اخلاقی غذاها و ایجاد فضای امن برای سؤال و گفت وگو متمرکز است.